Δευτέρα, 8 Απριλίου 2013

Ο Διγενής, Ακριτικό



Ο Διγενής ψυχομαχεί κι η γης τονε τρομάζει.
Βροντά κι αστράφτει ο ουρανός και σειέται ο πάνω κόσμος, 
κι ο κάτω κόσμος άνοιξε και τρίζουν τα θεμέλια, 
κι η πλάκα τον ανατριχιά πως θα τονε σκεπάσει, 
πως θα σκεπάσει τον αητό, τση γης τον αντρειωμένο.

Σπίτι δεν τον εσκέπαζε, σπήλιο δεν τον εχώρει, 
τα όρη τα διασκέλιζε, βουνού κορφές επήδα.
Στο βίτσισμα έπιανε πουλιά, στο πέταγμα γεράκια.
Στο γλάκιο και στο πήδημα τα λάφια και τ’ αγρίμια.

Ζηλεύει ο Χάρος με χωσιά, μακρά τονε βιγλίζει.
Και λάβωσέ ντου την καρδιά και την ψυχή του πήρε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου